شهرداری اهواز به ساکنان برخی مناطق این شهر اخطار «تخلیه فوری» داده است و اعلام کرده است در فصل بارندگی در مناطقی همچون «حصیرآباد» و «منبع آب» احتمال ریزش کوه، رانش زمین و تخریب خانه‌ها بالاست.
هشدار برای جان مردم، سوالی بی‌پاسخ
این هشدار اگرچه برای حفظ جان مردم ضروری است اما این سوال مهم را ایجاد می‌کند: «خانواده‌هایی که سرپناه دیگری ندارند، باید به کجا پناه ببرند؟» ساکنان اهواز حتی اگر گذرشان به این مناطق نیفتاده باشد اما وقتی از پیچ خیابان باوی می‌گذرند تا به اتوبان بهبهانی برسند، آلونک‌های کوچکی که هیچ نظم و سازمانی ندارند و بر بلندای تپه‌ها بنا شده‌اند را دیده‌اند.
بیشتر بخوانید: معین خزائلی و ضرورت اطلاع‌رسانی درباره زندانیان سیاسی
محله حصیرآباد و منبع آب، در دل شهر اهواز سال‌هاست که سکونت‌گاه مردمی است که با محرومیت و مشکلات معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. ترک خانه برای آن‌ها، بی‌آنکه مکان امنی برای اسکان آنان فراهم شده باشد، ناممکن است.
یادآوری خاطرات
پیش از آن‌که از مهاجرت کنم، بارها در کوچه پس کوچه‌های محله حصیرآباد و منبع آب راه رفته بودم. برای دیدار مردان و زنانی که نسبت فامیلی دوری با پدرم داشتند. آن‌ها کم برخوردار اما در خانه باز و مهمان‌دوست بودند. هرسال اندکی پیش از سال نو در اواخر زمستان و پیش از باز شدن مدارس در پایان تابستان، پدرم بسته‌هایی از مواد غذایی و آجیل و لوازم‌التحریر مهیا می‌کرد. آنجا خانواده‌هایی را می‌شناخت که نیازمند کمک بودند.
یک سالی به یاد دارم در آستانه پاییز، وقتی کیف و کفش و لوازم و التحریر و مواد غذایی مورد نیاز نوه‌های «خاله زهرا» را برده بودم، او که در پیرسالی فرزندان دخترش که چند سال قبل بر اثر بیماری درگذشته بود، تیمار می‌کرد، اصرار کرد میهمانش شویم. هنوز رخت عزای دختر جوان‌مرگش را پس از سال‌ها به تن داشت. با قد خمیده تند تند آمد و دست پدرم را گرفت: «به شاهزاده عبدالله اگر داخل نیایی ناراحت می‌شوم. بیا یک نوشابه خنکی بخور.
منبع آب به‌هیچ وجه منطقه‌ای در حاشیه شهر به حساب نمی‌آید اما سال‌هاست که در آستانه زمستان و فصل کوتاه بارش در خوزستان، هشدارهای تخلیه برای ساکنانش صادر می‌شود. برای زنان و مردان و کودکانی که با گسترش حاشیه‌نشینی و مهاجرت از روستاها به شهرها در این منطقه سکنی گزیده‌اند، در خانه‌هایی که بدون ضوابط شهرسازی بر روی کوه‌ها ساخته شده‌اند و سال‌ها است قربانی می‌گیرند.
مدیریت بحران و نیاز به تدبیر
آقای شهردار، حفظ جان شهروندان با دستور و هشدار و اخطار محقق نمی‌شود. در یک نظام دموکراتیک و پاک‌دست، باید پیش از هشدار و اقدام برای تخلیه، سرپناهی امن، امکانات اولیه و آرامش خاطر برای شهروندان تامین کنید. آدم‌های کم برخورداری که روی ثروتی نشسته‌اند که به مدد سیاست‌های ناکارآمد چند دهه گذشته سهمی از آن ندارند، حداقل نباید میان ماندن در خانه‌های ناامن و آوارگی مجبور به انتخاب شوند.
بیشتر بخوانید: دریادار سیاری: ملت ایران هرگز تسلیم نمی‌شود · ارتش یمن خواستار تخلیه فوری فرودگاه عدن شد
