امیرمحمد توانا، دانشآموز مشهدی، با کسب رتبه ۹۲ در کنکور سراسری، تصمیم عجیبی گرفت و ترجیح داد که یک سال دیگر را پشت کنکور بماند. او با هدف ورود به رشته مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف، رویای خود را دنبال میکند. این تصمیم او نه تنها سوالات زیادی را ایجاد کرد بلکه نمایی از چالشهای موجود در صنعت کنکور را نیز به نمایش گذاشت.
دلایل ماندن امیرمحمد پشت کنکور
امیرمحمد درباره شرایط خود میگوید: «اون چیزی که میخواستم قبول نشدم، من ۹۲ منطقه یک شدم، فقط مهندسی کامپیوتر شریف میخواستم. حالا یک سال موندم و کنکور دادم.» او توضیح میدهد که با وجود کسب این رتبه، احساس نارضایتی داشته و نتوانسته به هدف اصلی خود در رشته کامپیوتر دانشگاه شریف دست یابد. اما این موضوع به همین جا ختم نمیشود.
بیشتر بخوانید: علیرضا نادعلی از چالشها و دستاوردهای مدیریت شهری تهران میگوید
انتظارات و واقعیتهای پشت کنکور
زمانی که مجری از او میپرسد که آیا از شرایط رشته کامپیوتر دانشگاه شریف اطلاعی دارد، او با نگاهی نگران پاسخ میدهد: «نمیدونم توی کامپیوتر شریف چه خبره، حالا بریم و ببینیم چی میشه.» مشخص است که این جوان با وجود تلاشهای بسیار، هنوز به یقین و اطمینان در مورد انتخاب خود نرسیده است. او حتی به مشاور خود نیز گفته که میخواهد در رشته تجربی کنکور بدهد و دروغ گفته است که دوباره در کنکور ریاضی شرکت کند.
امیرمحمد به یاد میآورد که وقتی نتایج کنکور سال گذشته اعلام شد، با گریه به این موضوع واکنش نشان داد و ابراز کرد: «چرا ۹۲ شدم؟» حالا با عزم و ارادهای تازه، به این فکر میکند که امسال ممکن است به رتبه تک رقمی برسد.
این موضوع نشاندهنده این است که فشارهای روانی و انتظارات بالای خانواده و جامعه، میتواند بر روی جوانان تأثیر بگذارد. این نوجوان مصمم است که نه تنها به دانشگاه وارد شود بلکه برای رسیدن به یک رتبه برتر تلاش کند. او در پاسخ به سؤال مجری درباره شانس خود برای قبولی در دانشگاه شریف میگوید: «برام مهم نبود دیگه، بیشتر امسال موندم که تک رقمی بشم.»
تأثیر صنعت کنکور بر دانشآموزان
این داستان امیرمحمد تنها یکی از هزاران داستان مشابه در میان دانشآموزان ایرانی است که در جستجوی موفقیت و کسب رتبههای برتر، سالها از عمر خود را صرف کنکور میکنند. در این مسیر، بسیاری از آنها با سردرگمی و مسخشدگی مواجه میشوند، به گونهای که هدف اصلی خود را فراموش کرده و تنها بر روی عددها و رتبهها تمرکز میکنند. در واقع، این انتخابها میتواند ناشی از فشارهای اجتماعی و انتظارات نامعقول باشد که بر دوش جوانان قرار دارد.
با توجه به این داستان، به نظر میرسد که نیاز به تغییراتی در نگرش جامعه نسبت به کنکور و همچنین حمایتهای روانی برای دانشآموزان احساس میشود تا آنها بتوانند در این مسیر پرپیچ و خم، موفقیتهای واقعی و معناداری را تجربه کنند. آیا میتوان با ایجاد تغییرات مثبت در این صنعت، به جوانان کمک کرد تا به جای تمرکز بر اعداد، بر روی یادگیری و رشد فردی خود تمرکز کنند؟
بیشتر بخوانید: علی رحیمی نرخ گذاری سرویس مدارس تهران را اعلام کرد · پیشنهاد عفو دانشجویان با بازگشایی دانشگاهها
