پرژام پارسی و نمایشگاه «در جایی دور از همه»؛ روایت بدن در فقدان مکان

پرژام پارسی در نمایشگاه «در جایی دور از همه» به موضوعاتی عمیق و انسانی پرداخته که فراتر از مرزها و جغرافیاها می‌روند. این نمایشگاه به بررسی وضعیت انسان پس از وقوع فاجعه می‌پردازد؛ جایی که مکان دیگر معنای خود را از دست می‌دهد و بدن انسان به آخرین جغرافیای باقی‌مانده تبدیل می‌شود.

آغاز پروژه از ناتوانی در روایت

پرژام پارسی به شکل‌گیری این پروژه اشاره می‌کند و می‌گوید: «این مجموعه از تصویر آغاز نشد؛ از نوعی ناتوانی آغاز شد». ناتوانی در روایت تجربه‌هایی که ممکن است با تبدیل شدن به یک روایت منظم و قابل فهم، بخشی از خشونت خود را از دست بدهند. او به این نکته اشاره می‌کند که وقتی مکان از انسان می‌رود، آیا چیزی از آن مکان همچنان درون بدن باقی می‌ماند؟

بیشتر بخوانید: جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان، در جستجوی شگفتی

پارسی به بررسی این موضوع می‌پردازد که پس از فروپاشی مکان، چه چیزی از انسان باقی می‌ماند. او می‌گوید: «وقتی خانه دیگر خانه نیست، وقتی جغرافیا نمی‌تواند پناه بدهد و وقتی انسان ناچار است مکان را ترک کند، آیا چیزی از آن مکان همچنان درون بدن باقی می‌ماند؟»

خلأ و فقدان در آثار

در آثار پارسی هیچ نشانه‌ای از کشور یا مرز دیده نمی‌شود. او بیان می‌کند که حذف این نشانه‌ها به این دلیل است که جغرافیا می‌تواند رنج را محدود کند. به‌محض اینکه نام یک کشور را بر زبان می‌آوریم، تماشاگر می‌تواند فاجعه را به «آنجا» تبعید کند. به همین دلیل او تلاش می‌کند تا این فاصله را از تماشاگر بگیرد و زمینه‌ها را حذف کند.

بدن در این آثار به مهم‌ترین نشانه تبدیل شده است. پارسی توضیح می‌دهد که بدن دیرتر از زبان یاد می‌گیرد دروغ بگوید و می‌تواند حامل تاریخی باشد که هیچ جمله‌ای قادر به بیان آن نیست. او می‌گوید: «برای من بدن نوعی آرشیو است؛ اما آرشیوی بی‌الفبا». در این مجموعه، بدن‌ها بیشتر تحمل می‌کنند تا کنش نمایند. این تفاوت برای پارسی اهمیت دارد و او نمی‌خواهد بدن قهرمانانه باشد.

خلأ و سفیدی در آثار به عنوان نشانه‌ای از فقدان و تأثیرات آن بر انسان به تصویر کشیده می‌شود. پارسی می‌گوید: «من خلأ را چیزی خالی نمی‌دانم. گاهی خلأ از هر شیئی پرتر است». او این خلأ را به نوعی صدای ممتد پس از یک انفجار تشبیه می‌کند که در گوش باقی می‌ماند.

در نهایت، پارسی به این نتیجه می‌رسد که مکان ممکن است چیزی باشد که درون بدن باقی می‌ماند، حتی اگر خانه خراب شود یا مرزها پشت سر گذاشته شوند. او تأکید می‌کند که خانه صرفاً معماری نیست و ممکن است به خاطره، بو، عادت و حالت بدن تبدیل شود. او می‌گوید: «خانه شاید آن نقطه‌ای است که انسان در آن نیازی ندارد حضور خودش را توضیح دهد».

به این ترتیب، نمایشگاه «در جایی دور از همه» نمایانگر وضعیت انسانی است که در آن مکان به یک مفهوم عمیق‌تر تبدیل شده و به تجربه‌های فردی و جمعی انسان‌ها گره می‌خورد.

بیشتر بخوانید: پیتزای بادمجان؛ گزینه‌ای خلاقانه و کم‌کربوهیدرات برای علاقه‌مندان به غذاهای سالم · نمایشگاه «روایت دفاع» در موزه عکسخانه شهر برگزار می‌شود