بمباران‌های اخیر در مناطق مختلف کشور، چالش‌های بسیاری را برای پرستاران به همراه داشت. در این شرایط بحرانی، پرستاران نه تنها مسئولیت‌های خود را در قبال بیماران ایفا کردند، بلکه در عین حال، فرزندان خود را در خانه‌ها تنها گذاشتند. منیژه آهنی، سوپروایزر آموزشی بیمارستان کودکان حکیم، و مریم امینی، سرپرستار بیمارستان محب کوثر، از جمله پرستارانی هستند که در این شرایط سخت، نمونه‌هایی از ایثار و فداکاری را به نمایش گذاشتند.
ایثار پرستاران در شرایط بحرانی
منیژه آهنی در این باره می‌گوید: "ما در بیمارستان با بیماران و خانواده‌های آن‌ها در ارتباط بودیم و می‌دانستیم که نیاز به مراقبت داریم. در این شرایط، اولویت ما نجات جان بیماران بود." او به یاد می‌آورد که چگونه در حین انجام وظیفه، بارها به یاد فرزندانش افتاده و نگران آن‌ها بوده است. این احساس، نه تنها فشار روحی را افزایش می‌دهد، بلکه موجب می‌شود که پرستاران برای انجام وظایف خود به شدت تحت فشار قرار بگیرند.
بیشتر بخوانید: مصرف دخانیات در مدارس؛ پنهان‌کاری به قیمت سلامت دانش‌آموزان
چالش‌های ناشی از بمباران
مریم امینی نیز در این زمینه اظهار می‌کند: "در طول این روزها، فرزندان من در خانه تنها بودند و من به خاطر وظیفه‌ام نمی‌توانستم در کنار آن‌ها باشم. با این حال، هر بار که جان یک بیمار را نجات می‌دادیم، احساس می‌کردم که این کار ارزشمند است و به نوعی به فرزندان خود نیز خدمت می‌کنم." این احساس ایثار و فداکاری، نشان‌دهندهٔ تعهد عمیق پرستاران به حرفهٔ خود و بیماران است.
در شرایطی که بمباران‌ها زندگی و امنیت خانواده‌ها را تهدید می‌کند، پرستاران با قرار دادن نیازهای بیماران در اولویت، به نوعی نشان‌دهندهٔ قهرمانی‌های روزمره در عرصهٔ سلامت هستند. این داستان‌ها نه تنها از ایثار و فداکاری آن‌ها حکایت می‌کند، بلکه به ما یادآوری می‌کند که در بحران‌ها، انسانیت و همدلی می‌تواند نور امید را در دل‌ها روشن کند.
بیشتر بخوانید: کنگره نوزدهم دانش اعتیاد: نگاهی به درمان در شرایط جنگی · پیام تبریک فرمانده کل سپاه به مناسبت میلاد حضرت زینب کبری و روز پرستار
