توماس اوپونگ، نویسنده حوزه روانشناسی و توسعه فردی، در مقالهای به جنبه تاریک خودسازی افراطی میپردازد. او به این نکته اشاره میکند که آیا ما آنقدر در تلاش برای تبدیل شدن به نسخه بهتری از خودمان هستیم که فراموش کردهایم زندگی کنیم؟
تلاش بیپایان برای بهتر شدن
کتابهای خودیاری، پادکستهای موفقیت و برنامههای بیپایان برای پیشرفت، بهظاهر قرار است زندگی را بهتر و غنیتر کنند. اما اگر همین تلاش برای بهتر شدن به وسواسی دائمی تبدیل شود، چه؟ گاهی آنقدر درگیر اصلاح ضعفها و افزایش بهرهوری میشویم که لذت بردن از زندگی در زمان حال را فراموش میکنیم.
بیشتر بخوانید: آمادهسازی پردیس سینمایی ملت برای جشنواره فیلم کوتاه
در این چرخه، هر کتاب جدید، عادت تازهای به برنامه روزانه ما اضافه میکند و ما به دنبال مشکلات دیگری در شخصیت خود میگردیم که باید برطرف شوند. حتی فعالیتهایی که بهطور طبیعی مفیدند، ممکن است به بخشی از این وسواس تبدیل شوند. بهعنوان مثال، هنگامی که بهجای لذت بردن از پیادهروی، به پادکستی درباره افزایش بهرهوری گوش میدهیم.
زندگی خوب، فرایند است
مشکل اصلی زمانی آغاز میشود که هیچ لحظهای از زندگی، بدون تلاش برای بهتر شدن، کافی به نظر نمیرسد. خودسازی معمولاً از یک مشاهده منطقی شروع میشود: متوجه میشوید زود عصبانی میشوید یا کارهایتان را به تعویق میاندازید. اما این تلاش زمانی دردسرساز میشود که بهجای اصلاح یک رفتار خاص، کل وجودتان را پروژهای ناتمام برای تعمیر و بازسازی بدانید.
کارل راجرز، روانشناس معتبر، درباره زندگی خوب گفته است: «زندگی خوب یک فرایند است، نه یک وضعیت ثابت.» این جمله یادآور اهمیت رشد فردی بهعنوان یک سفر است، نه یک نقطه پایانی. انسان همیشه در حال تغییر است و هیچ نسخه کاملی وجود ندارد که یک روز برای همیشه به آن تبدیل شوید.
بنابراین، شاید بهترین کاری که برای بهتر شدن میتوانید انجام دهید، این باشد که لحظاتی را برای خودتان کنار بگذارید و ببینید چه چیزهایی برای لذت بردن، دوست داشتن و زندگی کردن وجود دارد. این دعوتی است به بازنگری در هدف خودسازی؛ قرار نیست زندگی را به فهرستی بیپایان از وظایف و اصلاحات تبدیل کنیم.
در نهایت، سؤال مهم این نیست که هر روز چقدر بهتر شدهاید؛ سؤال این است که در مسیر بهتر شدن، چقدر فرصت زندگی کردن داشتهاید.
بیشتر بخوانید: دوشیدن شیر الاغ در برنامه زنده تلویزیونی جنجالی شد · پریسا ارجمندی: نشانههای ضعف یادگیری در کودکان را جدی بگیرید




