علیرضا فلاحی، نیروی خدمات بیمارستان مرودشت، مردی است که پس از یک روز کاری طولانی و در مسیر بازگشت به خانه، با حجم زیادی از طلا و اشیای قیمتی به ارزش حدود ۴۰ میلیارد تومان روبه‌رو شد، اما در برابر وسوسه یک گنج بزرگ، امانت‌داری را انتخاب کرد.
یک روز عادی و یک کشف غیرمنتظره
ساعت از ۸ شب گذشته بود. خستگی یک روز کاری طولانی بر تن علیرضا فلاحی مانده بود و مثل همیشه دوچرخه تنها وسیله‌ای بود که او را از محل کار به خانه می‌رساند. در مسیر بازگشت، لاستیک دوچرخه به چیزی برخورد کرد. با پای راست ضربه‌ای به آن زد و تصور می‌کرد زباله‌ای در مسیر افتاده است، اما وقتی در آن را باز کرد، با صحنه‌ای روبه‌رو شد که برای چند لحظه باورش نمی‌شد؛ طلا و اشیای قیمتی که ارزششان حدود ۴۰ میلیارد تومان بود.
بیشتر بخوانید: دیوان محاسبات کشور: یارانه خانواده‌های کم‌درآمد سه برابر می‌شود
شاید در آن لحظه بسیاری از آرزوهای دست‌نیافته زندگی‌اش از مقابل چشمانش عبور می‌کرد؛ خانه‌ای آسوده‌تر، آینده‌ای مطمئن‌تر برای دخترش و سال‌هایی که با حقوق محدود و سختی کار سپری کرده بود. اما ذهن او پیش از هر چیز به سمت صاحب اموال رفت؛ کسی که احتمالاً در جست‌وجوی دارایی گمشده‌اش، روزهای سختی را می‌گذراند.
انتخاب انسانیت در برابر وسوسه
فلاحی در آن شب تصمیمی گرفت که روایتش فراتر از پیدا کردن یک گنج چند ۱۰ میلیاردی است؛ روایت انتخاب انسانیت در روزگاری که دغدغه معیشت سایه سنگینی بر زندگی بسیاری از خانواده‌ها انداخته است. او در این زمینه گفت: "من هم آرزو دارم زندگی دخترم بهتر باشد. اما نمی‌توانم آینده فرزندم را با مالی بسازم که متعلق به شخص دیگری است."
او با فردی که اعتماد زیادی به او داشت تماس گرفت و امانت را به او سپرد تا برای پیدا شدن صاحبش اقدام کنند. بعد از حدود ۱۰ روز، صاحب اموال شناسایی شد و طلاها به او رسید. فلاحی افزود: "برکت زندگی به پول زیاد نیست؛ به حلال بودن نان سفره است."
علیرضا فلاحی در نهایت با دوچرخه‌ای خسته به خانه برگشت، اما از آن شب، روایتی باقی ماند که یادآوری می‌کند ارزش انسان‌ها را نمی‌توان با دارایی‌هایشان سنجید. او بزرگ‌ترین دارایی‌اش را وجدان آسوده و امید به روزی حلال می‌داند که دخترش به او افتخار کند.
بیشتر بخوانید: عراقچی خواستار محکومیت اعلامیه آمریکا درباره برنامه هسته‌ای ایران شد
