علی علاءالدینی، مدیرکل برنامه‌ریزی، بودجه و کنترل عملکرد شهرداری تهران، از طرح «من شهردارم» به عنوان یکی از برجسته‌ترین نمادهای حکمرانی مشارکتی در پایتخت یاد می‌کند. این طرح با تکیه بر بودجه‌ریزی مشارکتی و ارتباط مستقیم با اولویت‌های شهروندان، توانسته است تغییرات جدی در معماری حکمرانی شهری ایجاد کند.
نقش «من شهردارم» در تحول مدیریت شهری
علاءالدینی معتقد است که ظرفیت راهبردی طرح «من شهردارم» کمتر از منظر تحول در حکمرانی شهری توجه قرار گرفته است. او این طرح را به عنوان پیشرانی برای گذار از الگوی سنتی شهرداری به نسل جدیدی از مدیریت شهری می‌داند که به آن «شهرداری ۲.۰» اطلاق می‌شود. در این نسل، شهروندان نه تنها به عنوان دریافت‌کنندگان خدمات، بلکه به عنوان مشارکت‌کنندگان فعال در شناخت مسائل، تعیین اولویت‌ها و بررسی نتایج اداره شهر نقش‌آفرینی می‌کنند.
بیشتر بخوانید: صادق نوروزی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب درگذشت
تغییر در شیوه تصمیم‌گیری
علاءالدینی تأکید می‌کند که برای درک اهمیت واقعی «من شهردارم» باید آن را فراتر از یک طرح مشارکت‌گیری ارزیابی کرد. این طرح نه تنها به تعداد مشارکت‌کنندگان یا پروژه‌های انتخابی محدود نمی‌شود، بلکه ظرفیت آن برای تغییر تدریجی شیوه تصمیم‌گیری و رابطه شهرداری با شهروندان را نشان می‌دهد.
او ادامه می‌دهد که مشارکت مردم در اداره امور شهر، تنها به این طرح محدود نیست و در بخش‌های مختلف شهرداری تهران، تلاش می‌شود از ظرفیت مشارکت شهروندان در شناسایی مسائل و بهبود خدمات استفاده شود. به همین دلیل، مشارکت مردمی یک رویکرد فراگیر در مدیریت شهری است و نباید آن را به یک طرح خاص محدود کرد.
شهرداری ۲.۰ و تعامل با شهروندان
علاءالدینی به مفهوم «شهرداری ۲.۰» اشاره کرده و آن را به عنوان یک تحول در رابطه میان نهاد مدیریت شهری و شهروندان معرفی می‌کند. در این الگو، شهرداری به عنوان یک سازمان بزرگ برای برنامه‌ریزی و ارائه خدمات، در کنار مسئولیت‌های خود، ظرفیت دیگری را نیز توسعه می‌دهد؛ یعنی ایجاد امکان مشارکت سازمان‌یافته مردم در اداره شهر.
او توضیح می‌دهد که در شهرداری ۲.۰، علاوه بر ظرفیت تخصصی و اجرایی، از دانش محلی و تجربه زیسته شهروندان نیز برای شناخت بهتر مسائل و شکل‌دهی به تصمیم‌ها استفاده می‌شود. این تغییر باعث می‌شود شهروندان به عنوان اجزای کلیدی در فرایند تصمیم‌سازی شناخته شوند.
اهمیت بودجه‌ریزی مشارکتی
علاءالدینی همچنین به اهمیت بودجه‌ریزی مشارکتی در شکل‌گیری شهرداری ۲.۰ پرداخته و بیان می‌کند که بودجه تنها یک سند مالی نیست، بلکه بیانگر اولویت‌های عملیاتی یک نهاد عمومی است. او می‌گوید که هنگامی که منابع تخصیص داده می‌شود، مشخص می‌شود کدام موضوعات در عمل از اولویت بیشتری برخوردار هستند.
او تأکید می‌کند که بودجه‌ریزی یکی از مهم‌ترین نقاط اتصال سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی و اجراست. به همین دلیل، «من شهردارم» به یک نماد برجسته تبدیل شده است؛ زیرا مشارکت مردم در تصمیم‌گیری درباره اولویت‌های هزینه‌کرد منابع عمومی را به خوبی تجلی می‌بخشد.
بیشتر بخوانید: شهادت مهدی محمدزاده، بسیجی مجاهد در مناطق عملیاتی جنوب کشور · تعیین تکلیف ۹۷ درصد ساختمان‌های آسیب‌دیده در جنگ تحمیلی سوم
