دومینیک درامگوول، کارگردان و نویسنده مشهور، در کتاب تازهاش به نام «Time Frames» به بررسی تاریخ تئاتر پروسنیوم میپردازد و نشان میدهد که چگونه این فرمت با وجود شهرت خشک و یکنواخت خود، فضایی برای آزمایشهای جسورانه از چخوف تا برشت و فراتر از آن فراهم کرده است.
تاریخی زنده از ۱۸۶۵ تا ۱۹۶۵
این کتاب بین سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۹۶۵ را پوشش میدهد، دورانی که تئاتر پروسنیوم بر صحنههای جهانی حاکم بود و در آن مدت بیش از ۷۰ نمایشنامهنویس مطرح را بررسی میکند. در حالی که امروز به امکانات بیپایان تئاتر با صحنههای باز، پیشانی، عبوری و دایرهای مینگریم، درامگوول در این کتاب به دورانی اشاراتی دارد که نمایشها عمدتاً در پشت یک قوس پروسنیوم محصور بودند.
آزادی در محدودیت
او این فرم را «محرکانه محدود» توصیف میکند، درست مانند سونات ۱۴ خطی یا بلوز ۱۲ باری، و به نظر میرسد که در اینجا حق دارد. در حالی که منتقدان معمولاً به دنبال راههای نوآورانه برای زنده نگهداشتن تاریخ تئاتر هستند، درامگوول با شور و اشتیاقی خاص، به بررسی جزئیات و پیچیدگیهای این فرم تئاتری پرداخته و به نوعی به ما یادآوری میکند که هر محدودیتی میتواند به فرصتی برای خلاقیت تبدیل شود.
در نهایت، «Time Frames» نه تنها یک کتاب تاریخی بلکه یک بیانیهای است برای تئاتر، یک دعوت به کاوش در دنیای تئاتر پروسنیوم و به چالش کشیدن تصورات کلیشهای از آن. کار درامگوول به ما یادآوری میکند که هر فرمی از تئاتر، چه محدود و چه آزاد، میتواند زمینهساز آثار هنری بینظیری باشد.
