دومینیک درامگوول، کارگردان و نویسنده مشهور، در کتاب تازهاش به نام «Time Frames» به بررسی تاریخ مسرح بروسنيم میپردازد و نشان میدهد که چگونه این فرمت با وجود شهرت خشک و یکنواخت خود، فضایی برای آزمایشهای جسورانه از چخوف تا برشت و فراتر از آن فراهم کرده است.
تاریخی زنده از ١٨٦٥ تا ١٩٦٥
این کتاب بین سالهای ١٨٦٥ تا ١٩٦٥ را پوشش میدهد، دورانی که مسرح بروسنيم بر صحنههای جهانی حاکم بود و در آن مدت بیش از ٧٠ نمایشنامهنویس مطرح را بررسی میکند. در حالی که امروز به امکانات بیپایان مسرح با صحنههای باز، پیشانی، عبوری و دایرهای مینگریم، درامگوول در این کتاب به دورانی اشاراتی دارد که نمایشها عمدتاً در پشت یک قوس بروسنيم محصور بودند.
آزادی در محدودیت
او این فرم را «محرکانه محدود» توصیف میکند، درست مانند سونات ١٤ خطی یا بلوز ١٢ باری، و به نظر میرسد که در اینجا حق دارد. در حالی که منتقدان معمولاً به دنبال راههای نوآورانه برای زنده نگهداشتن تاریخ مسرح هستند، درامگوول با شور و اشتیاقی خاص، به بررسی جزئیات و پیچیدگیهای این فرم مسرحی پرداخته و به نوعی به ما یادآوری میکند که هر محدودیتی میتواند به فرصتی برای خلاقیت تبدیل شود.
در نهایت، «Time Frames» نه تنها یک کتاب تاریخی بلکه یک بیانیهای است برای مسرح، یک دعوت به کاوش در دنیای مسرح بروسنيم و به چالش کشیدن تصورات کلیشهای از آن. کار درامگوول به ما یادآوری میکند که هر فرمی از مسرح، چه محدود و چه آزاد، میتواند زمینهساز آثار هنری بینظیری باشد.
