در دنیای مالی امروز، سوالات جدی دربارهٔ یارانههای کلان به بانکهای تجاری مطرح میشود. بانک انگلستان با پرداخت ۳.۷۵ درصد سود به ذخایر بانکها، سالانه ۲۴ میلیارد پوند از منابع عمومی را به این نهادهای سودآور اختصاص میدهد. این در حالی است که این پرداختها تنها به منظور کنترل نرخهای وامگیری بانکها انجام میشود.
اقتصاد هوشمندتر، یارانه کمتر
با توجه به اینکه بانک انگلستان حدود ۶۴۰ میلیارد پوند ذخایر را تحت نظر دارد، این یارانه بزرگ به جای اینکه به بهبود وضعیت اقتصادی کمک کند، به سودآوری بانکها افزوده و به نوعی توزیع ناعادلانه منابع به شمار میآید. آیا واقعاً نیاز داریم که این مبلغ کلان به بانکهای تجاری داده شود؟
بسیاری از کارشناسان بر این باورند که میتوان با تغییرات سادهای در سیستم پرداختی، هزینههای عمومی را کاهش داد. به عنوان مثال، بانک میتواند تنها بر روی یک بخش از ذخایر سود بپردازد و این کار میتواند به کاهش هزینهها و افزایش کارایی منجر شود. اگر بانک انگلستان اعلام کند که تنها ۲۰ درصد از ذخایر مشمول سود خواهند بود، این تغییر میتواند منجر به صرفهجویی بیش از ۱۹ میلیارد پوند در سال شود.
کنترل نرخها و صرفهجویی در منابع
با یک رویکرد هوشمندانهتر، بانک انگلستان میتواند نرخهای وامگیری را به طور موثرتر کنترل کند و در عین حال از هدررفت منابع عمومی جلوگیری کند. این وضعیت نه تنها به نفع اقتصاد ملی خواهد بود، بلکه نشاندهندهٔ عزم جدی برای بهبود شرایط اقتصادی و مالی کشور است.
بنابراین، در حالی که برخی از سیاستمداران به دنبال وضع مالیات بر بانکها هستند، شاید بهتر باشد که به جای این اقدامات، به فکر قطع یارانههای بیهوده به بانکهای سودآور باشیم. آیا وقت آن نرسیده که به این سوال پاسخ دهیم: چرا باید به بانکهای پرسود یارانه بدهیم؟
